در حسرت پرواز

زائر خدا

deltang313 — Thu, 29 Oct 2009 15:51:18 GMT

حضرت موسی بن جعفر علیهماالسلام فرمود: هرکه قبر پسرم علی را زیارت کند،

نزد خداوند همچون کسی است که هفتاد حج نیکو به جا آورده باشد.

راوی پرسید: هفتاد حج؟

حضرت فرمود: بله و هفتاد هزار حج.

راوی با تعجب پرسد؟هفتاد هزار حج؟

حضرت فرمود: چه بسا حجی که مقبول نمی شود، هر که او را زیارت کند و شبی

نزد او بماند همانند کسی است که خداوند را در عرش زیارت کرده باشد...

التماس دعا

یا فارس الحجاز ...

deltang313 — Fri, 23 Oct 2009 07:58:47 GMT

ای تک ستاره آسمان محبت.

دلم در هیاهوی نامت و زبان در سکوت واژه ها تو را فریاد می زنند.

آوای پرخروش استغاثه را از آهنگ غمگین قلبم که در تلاطم امواج نامت آواز برمی دارند

می شنوی .

غم عشقت را در نهانخانه قلبم سودا کن تا بار دیگر از تو بگوید از تو بشنود و از تو

بسراید...

ای آبی ترین واژه مهربانی ... !

ای ساحل امید و ای کشتی نجات ... !

تو را در زلالی شب های قدر یافتم و در انتهای جاده صبوری و خود را در امواج پرخروش

دریای نفس گرفتار.

تو را به ترنم پژواک نامت که تا اوج آسمان ها پروازم می دهد اولین واژه های عاشقی

را که در قلبم فرود آمده معنا کن.

ای نسیم حیات بخش دل !

ای عصاره وجود خلقتُ ای یار بی نشان...

ای بی نهایت...

...

پایان سخن پایان من است. تو انتها نداری...

عصاره گل محمدی

deltang313 — Thu, 22 Oct 2009 17:47:18 GMT

کارنامه‌ام

پر از تقلب و گناه

خط خطی سیاه

هیچ وقت درسخوان نبوده‌ام ولی

در شب تولدت

مثل کاج

توی طاق نصرت محله کار کرده‌ام

شاخه‌های خشک داربست را

بهار کرده‌ام

*

راستی دو روز قبل

سرزده به خانه‌ی دل امید - همکلاسی‌ام - سر زدی

ولی چرا

به خانه‌ی حقیر قلب من نیامدی؟

رد شدم، قبول

ولی به من بگو

کی به من اجازه‌ی عبور می‌دهی؟

راستی اگر ببینمت

به من هر چه خواستم می‌دهی؟

کارنامه‌ی مرا

دست راستم می‌دهی؟

نا امید نیستم ولی به خاطر خدا

از کنار نمره‌های زیر ده عبور کن!

ای عصاره گل محمدی!

فصل امتحان سخت ما ظهور کن !

غلام رضا بکتاش

مسافر کوچه دلتنگی

deltang313 — Sun, 18 Oct 2009 17:48:18 GMT

به نام او كه بر چشمهاي گريان ترحم مي كند

برگهاي دفترم را ورق مي زدم ويادداشتهايم را نگاهي مي كردم.دلم از خودم گرفت.

چقدر در اين صفحات رنگ وبوي تو را گم كرده ام. چقدر اين جاحضورت را خالي احساس

مي كنم.

مولايم :كمكم كن وگرنه لحظه لحظه،ذره ذره وشراره شراره آتش وجودم دارد سرد

مي شود،فروكش مي كند وبه خاموشي مي نشيند.كم كم دارم فداي علاقه هايم مي شوم.

كم كم دارم به آخر مي رسم.كم كم دارم تمام مي شوم وخاكستر اشكهايم بر صفحات

اين دفتر مي ماند.

مولايم:دلم غريبانه مي گريد،آرام ودر سكوت! آنگونه كه فقط تو مي شنوي وخداي دلم.

دلم غريبانه مي گريد از اين دنيا...

ديگر حرفهايم تكراري شده است،ديگر تكراري مي شود اگر بگويم مولايم خسته شده ام...

تكراري مي شود اگر بنويسم توان زندگي را ندارم...

تكراري مي شود اگر بشنوي كه دلم هواي سفر دارد...تكراري مي شود...

اما مولايم به خدا ديگر نمي خواهم، به خدا ديگر دنيا را نمي خواهم...

به چه جرمي نفس بكشم در اين زندگي پراز نامردي وبي معرفتي...

مولايم ديگر نمي خواهم بي تو بودن را ...ديگر نمي خواهم زمين را، زميني كه

هيچ لطفي ندارد...

منبع : http://www.entezar-200.blogfa.com/

جعبه ای فریب

deltang313 — Fri, 16 Oct 2009 18:11:18 GMT

_{دیروز شیطان را دیدم در حوالی میدان بساطش را پهن کرده بود.فریب می فروخت.}

_{مردم دورش جمع شده بودند.
هیاهو می کردند و هول می زدند.و بیشتر می خواستند. توی بساطش همه چیز بود.}

_{غرور-حرص-دروغ-خیانت-جاه طلبی....
هرکس چیزی می خرید.و در ازایش چیزی می داد.بعضی ها تکیه از قلبشان را می دادند.}

_{بعضی پاره ای از روحشان را بعضی ها ایمانشان رامی دادندو بعضی ازادگیشان را........
شیطان می خندید و دهانش را بوی گند جهنم می داد حال مرا بهم می زددلم می خواست}

_{همه نفرتم را توی صورتش تف کنم .
انگار ذهنم را خواند .موذیانه خندیدو گفت:من کاری با کسی ندارم فقط گوشه ای بساطم}_را

_{پهن کرده ام و ارام نجوا می کنم
نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم که چیزی از من بخرد می بینی ادما}

_{خودشان دور من جمع شده اند!
جوابش را ندادم ان وقت سرش را نزدیک تر اوردو گفت:البته تو با اینها فرق می کنی}

_{تو زیرکی و مومن.ایمان ادم را نجات می دهد.
اینها ساده اند و گرسنه و با چه چیز های فریب می خورند.از شیطان بدم می امد اما}

_{حرفهایش شیرین بودگذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت.
ساعتها کنار بساطش نشستم تا این که چشمم به جعبه ای عبادت افتاد که لابه لای}

_{چیزهای دیگر بود درو از چشم شیطان ان را برداشتم و در داخل جیبم گذاشتم.
گفتم با خودم گفتم بگذار یک بار هم ما بدزدیم .بگذار یک بار هم ما او رافریب بدهیم .}

_{به خانه امدمو در جعبه ای عبادت را باز کردم توی ان چیزی جزغرورنبود.
جعبه ای عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت.فریب خورده بودم فریب}

_{دستم را روی قلبم گذاشتم نبود!
فهمیدم که ان را در کنار بساطش شیطان جا گذاشته ام تمام راه را دویدم}

_{تمام راه را لعنتش کردم تمام راه خدا خدا کردم ومی خواستم یقه نامردش را بگیرم .
عبادت دورغیش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم به میدان رسیدم اشکهایم که}

_{تمام شد بلند شدم تادلم را با خودببرم .که صدای شنیدم صدای قلبم که همان جا}

_{بی اختیار به سجده افتادم و زمین ر ابو سیدم به شکرانه قلبی که پیدا شده بود.}

آجرک الله...

deltang313 — Mon, 05 Jan 2009 19:00:18 GMT

عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است.

بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟
چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟
دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است،
ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...
عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، تو کجایی گل نرگس؟
به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است زجنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم
مگر این روز و شب رنگ شفق یافته؟
در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟
ای عشق مجسم! که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت.
نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت
به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه! بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم توئی ،آجرک الله!
عزیز دو جهان یوسف در چاه ،دلم سوخته از آه نفس های غریبت دل من بال کبوتر شده. خاکستر پرپرشده،
همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی، به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه...
شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی؟
به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...تو کجایی؟
تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...
گریه کن ،گریه وخون گریه کن آری
که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را
و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم،
و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است،
عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است، و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است، ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است، ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است و زنی محو تماشاست زبالای بلندی،
الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه که «الشّمرُ ...»خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...»
دلت تاب ندارد به خدا با خبرم
می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی، تو خودت کرب و بلایی، قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی، تو کجایی ... تو کجایی

...

متاسفانه شاعرشو نمی شناسم... یه صلوات هدیه اش می فرمایید؟

شمر امروزت را دریاب...

deltang313 — Fri, 02 Jan 2009 13:48:18 GMT

بِأَیِّ ذَنبٍ قُتِلَت...؟؟!!

حسين واژه اي است که تمام آبها به يادش نوشيده مي شود.

deltang313 — Wed, 31 Dec 2008 18:51:18 GMT

_{سلام. دلم گرفته است، آسمان در گلويم زندانيست، دلم از مژه هايم جاريست، و چشمهايم در لحظه تاريخ، بي تو باريده است.
درمن، تمام بتهاي تاريخ شکسته است، هر چند بت پرستان مدرن هر لحظه بتي را علم مي کنند .
دلم، اين" حسين آباد"، ديريست که بهانه تو را مي گيرد و نامت را عاشق شده است. دلم براي تو تنگ شده است، نه از آن جهت که دردي دارم، بلکه بدان علت که بي دردي جهان، جواني ام را پير مي کند.
جهان دوباره نام تو را مي طلبد و کربلايت را، تا سربريده ات منزل به منزل خدا را نازل کند، و آينه در آينه نفست پژواک شود.
من، نه تو را زنجير مي زنم و نه برسينه مي کوبم، بلکه تو را عاشقم تا دستم را بگيري و پس کوچه هاي روشن زندگي را راهنمايم باشي.
نام تو خورشيدي است که زمين با تمام کوههايش به طوافش احرام بسته است. من تو را نه مي گريم و نه مي خندم، مي گريم برچشمهايم که جز تو را ديده است و مي خندم به اشکهايم که جز به دنبال تو دويده است.
از تو همان"هيهات من الذله" کافيست، تا جهاني را شاه چراغ باشد و تمام درهاي بسته را شاه کليد، و تمام زمينهاي سرد را آفتابي که حيات را بروياند.
راستي تو در آن ظهر مقدس و گرما ريز، که هزار صبح تا قربانگاهش دويده اند، چه ديدي که نازکاي گلويت هزار تيغ کج آيين را پاسخي درست شد؟
تو در آن خاک آسماني، آن گودال سربلند چه چيز را تماشا شدي که سرشارتر از هميشه تا کوفه، تا شام، تا هر کجا که "ظلم آباد" است خدا را آيه آيه باريدي؟
توچه ديده اي که عاشق تر از هميشه خدا را رصد شدي؟

کدام جام ، سيرابت مي کرد که دجله و فرات حقارت خود را گريستند و تا لبهايت بالا نيامدند؟
کدام خورشيد در دلت مي وزيد که تمام شبها را يک تنه به مبارزه طلبيدي ؟
کدام درياي عطش در تو جاري بود که فرات هم پاسخگوي تشنگي ات نبود؟
تو در کدام ارتفاعي که هيچ بحري تا گلويت ارتفاع نيافت؟
تو در کدام باران باريدي، از کدام ابرمقدس، که جهانيان نام تو را بر لب ترانه مي کنند؟ تو ازکدام آسمان آمدي که روح بلند تو را هيچ قصيده اي گنجايش نيست؟
راستي، هنوز دوبيتي هاي چشمانت را چوپانان ازهفت بند ني لبک خويش در دشت مي بارند، و گلها به ياد تو از زمين، سرخ رو مي رويند.
هنوز درياها به ياد عطشاني تو، کف برلب و موج خيز تا ساحل مي آيند تا درپايت بيفتند.
هنوز کوهها، پژواک "هل من ناصر" تو را به هم هديه مي دهند، و سنگدلي مردان بوزينه باز را نفرين مي شوند.
اي مرد، اي حماسه ترين مرد، که ذکر نامت کافيست تا تمام پرندگان يکجا نشين کوچ را تجربه کنند. که يادت کافيست تا تمام ميکده هاي منجمد جهان به خروش در آيند، که زلالي ات درياها را شرمنده ترين خواهد کرد، و چشم ها در نبودنت از سکوت سرشارند، نام تو دهن به دهن مي گردد و جهان شيرين مي شود.
با ياد تو، آرامش جهان به هم مي ريزد و يزيد قابليت لعنت پيدا مي کند.
با ياد تو سرخ" تابويي" مي شود که هر که جز آن باشد بارانيست.
اي مرد باراني، ببار! تا"صخره مرد" ها هم درسماع تو زلف پريشان کنند، و درختان سر به هوا، آواز سبز بخوانند.

ببار تا سنگ شکفتن را تجربه اي شيرين باشد، ببارتا بهار بيايد و گلها براي رقصيدن بهانه اي داشته باشند.
آينه مرد، همچنان بايست تا جهان به پاي تو خود را بشناسد.
نام تو واژه اي است که ناگهان سلام را بر لبها جاري مي کند. و آبها از ازل تا ابد شرمساريشان را برخاک مي گريند.
تو کيستي که دستها از آسمان به ياد تو برسينه مي بارند؟
تو کيستي که با ذکر تو زنجيرها تا شانه هاي زلال کودکان هبوط مي کنند؟
باراني از تو شهر را به خود مشغول کرده است، نام شريف تو دلها را تا مژه هاي سنگين بالا مي آورد.
مهربان! من تو را بزرگتر از آن مي بينم که اشکهايم لايقت شوند، تورا حاضرتر از آن مي دانم که در فراقت ببارم.
تو را عاشقم آن سان که در قتلگاه خروشيدي، نه آن سان که خلقي تو را تشنه مي بينند. تو را به خاطر ايمانت که سرشاري بهار را شرمنده کرده است، و عطشاني آگاهانه لبهايت که دريا را به خجالتي ابدي دچار نموده است، و زلالي رسالتت عاشقم.
مهربان! تو مظلومتر از کربلايي و کربلا مظلومتراز تو، تو در سراسر تاريخ هر روز شهيد مي شوي، امروز مظلومتر از ديروز، و فردا مبادا که اين جمله را به تجربه تکرار شوم.
بايد به خودم بر گردم و در برابرت ببارم.
بايد در اين جهاني که گياهان سربريده مي رويند، و تمام درهايش ديوارند، و مردم فلق را تا شفق پشت به خورشيد در حرکتند، تو را به نام بخوانم.
حسين واژه اي است که تمام آبها به يادش نوشيده مي شود.}

_{محمود اکرامي}

«مانده درمیان راه»

deltang313 — Thu, 04 Dec 2008 01:54:18 GMT

و این منم

نشسته بر پرنده ای

که می پرد به سوی نور

پرنده ای ،

که قلب کوچکش

به آستان عشق او

دخیل بسته بود

در زمانه ای که هیچ کس

خبر ز نور و روشنی

خبر ز آن حقیقت همیشگی

هیچ نداشت،

دلم برای پرزدن،

به آسمان عشق او

تنگ گشته بود

...

دریغ و درد

ناگهان زهر طرف

تیغ های تیز دشمنی

بال های مرکب مرا

زخمی و شکسته کرد

آه

بال های مرکبم، زخم خورده است

و این منم

مانده در میان راه

با کبوتری سپید

که در زمانه ای قریب

با تمام شور و اشتیاق

رو به سوی نور، می پرید...

کاش بارانی بگیرد...

deltang313 — Fri, 14 Nov 2008 06:55:18 GMT

آن هنگام که آسمان قلبم چون ابر تاریکی می گیرد،

و آسمان دیده ام چون هوای بارانی بهاران می گرید

در پس پرده اشک، رنگین کمان هفت رنگی را می نگرم

که پرتوهای نور تو را به صورتم می تاباند

و قلبم

در هیاهوی نگاهت، آرامشی بس عمیق را تجربه می کند !

و نسیم خنکی که عطر گل یاس و نرگس را به مشام جانم می رساند

و من

هر روز و هر لحظه منتظر بارش باران هستم،

ولی افسوس...

...

کاش بارانی بگيرد